هر آنکه رنگ ما بگیرد به عرش کبریا نشیند



تفاوت مدیریت و رهبری

تفاوت مدیریت و رهبری


تفاوت های مدیریت و رهبری

مدیریت و رهبری دو مسئله ای است که تفاوت های بسیاری دارد و ممکن است در مواردی به اشتباه به یکدیگر ارتباط داده شوند. با آگاهی از ویژگی های هر دو مقوله علاوه بر درک بیشتر و بهتر نسبت به آن ها، به مدیران کمک می نماید تا بتوانند، ویژگی های رهبری را در خود تقویت نموده و بهتر بتوانند اهداف سازمان خود را برآورده سازند.

به طور خلاصه می توان گفت که رهبری به معنای هداست نمودن و مدیریت به معنای اداره کردن امور می باشد. به صورت جامع تر می توان عنوان کرد:

رهبری: همان نفوذ در دیگران است، بدین معنا که تأثیر گذاری بر افراد به گونه ای باشد تا آنها از روی میل و با عشق و علاقه برای دستیابی به اهداف سازمان تلاش کنند.

مدیریت: همان هنر به انجام رساندن کارها توسط دیگران است. بدین معنا که از تمام منابع در دسترس برای رسیدن به اهداف از پیش تعیین شده، استفاده شود.

به عبارتی، رهبری یک مفهوم انسانی است، که به امر هدایت و راهبری می پردازد در حالیکه مدیریت صرفاً یک مفهوم سازمانی است، که به امر اداره کردن و کنترل سازمان مرتبط می شود.

معمولاً رهبران افرادی مصلحت گرا هستند، که مهارت نفوذ در دیگران آنها بسیار قوی بوده و از این روش برای ارتباط با دیگران و ایجاد انگیزش در آنها استفاده می کنند. این در حالی است که مدیران افرادی قانون گرا هستند، که به فراهم کردن امکانات و تنظیم امور در سازمان مشغول می شوند.

 

همچنین تفاوت های مدیران و رهبران را بدین صورت می توان نام برد:

  • مدیران همواره کارکنانی را تحت اختیار خود دارند اما رهبران با تشویق اطرافیان برای خود پیروانی به دست می آورند.
  • رهبران همانند یک مربی در زمینه ی پیشرفت و توسعه امور فعالیت می کنند اما مدیران بیشتر در جایگاه یک منتقد هستند که سعی دارند با تذکر و راهنمایی افراد را با سیستم خود منطبق سازند.
  • مدیران سعی دارند کارها را به صورت صحیح انجام دهند درحالیکه رهبران صرفاً کارهای صحیح را انجام می دهند.
  • تفاوت دیگر در حوزه ی وسعت دید آنها می باشد، مدیران دید محدود تری داشته و تنها پایان کار را مورد توجه خود قرار می دهند، اما رهبران دیدگاه بسیار وسیع تری دارند.
  • مدیران از قبل در شرایط گوناگون قرار گرفته و سربازان خوبی بوده اند، ولی رهبران متعلق به خودشان هستند و در جدال با وضع موجود فعالیت می کنند.

 

شاخص ترین تفاوت مدیریت و رهبری در این است که، فرایند رهبری سلسله مراتب سازمانی نمی شناسد و پایه ی آن بر اساس نفوذ بر دیگران بنا شده است. مهمترین نکته در رهبری میزان نفوذ بر دیگران است که آن را قدرت می نامند.

 

 

آشنایی با انواع سبک رهبری

رهبری اقتدارگرا: سبکی بر اسای رفتار مستبدانه می باشد، رهبر بدون آگاهی از نظر دیگران خودش تصمیم گرفته و اقدام می نماید.

رهبری مشارکتی: سبکی بر اساس رفتار دموکراتیک می باشد، رهبر از اعضا می خواهد نظر خود را اظهار نمایند، اما تصمیم نهایی بر عهده ی خودش می باشد.

رهبری تفویضی: سبکی بر اساس رفتار آزادمنشانه می باشد، رهبر از اعضا می خواهد نظر خود را اظهار نمایند، در نهایت نیز تصمیم گیری بر عهده اعضا خواهد بود.

 

رهبری آمرانه: سبکی بر اساس رفتار دستوری می باشد بدین صورت که رهبر ابتدا نقش افراد را تشریح کرده و سپس از آن ها می خواهد که طبق تکلیف خود عمل نمایند.

 

رهبری استدلالی: سبکی بر اساس رفتار تشویقی بوده که، رهبر در ابتدا نقش افراد دا مشخص نموده و سپس در کنار حمایت احساسی از آنها می خواهد به وظایف خود عمل نمایند.

 

رهبری مربی گرانه: سبکی بر اساس رفتار حمایتی است که در آن رهبر دستور خود را به افراد داده و سپس از آنها حمایت احساسی می نماید.

 

رهبری حمایتی: بر اساس رفتار حمایتی است، و در آن رهبر هیچ دستوری به افراد نخواهد داد.

 

مدیران با توجه به این موارد می توانند ویژگی های رهبری را در خود تقویت نموده و از این طریق افراد زیادی را به خود جذب نمایند. همچنین با این روش می توان روی کمک افراد برای رسیدن به هدف حساب کرده و سازمانی موفق را تشکیل داد.

طبق گفته ی رابرت اچ اوینگ:

 مدیر ترس و وحشت می آفریند، در صورتیکه رهبر اعتماد به نفس ایجاد می کند.

مدیر سرزنش می کند، رهبر اشتباهات را اصلاح می نماید.

مدیر همه چیز را می داند، رهبر سؤال می پرسد.

مدیر هر روز کار را سنگین تر می کند، ولی رهبر آن را دوست داستنی تر می کند.